„Grzech Kazimierza” to miniatura sceniczna osadzona w realiach XIV-wiecznej Polski, koncentrująca się wokół postaci Kazimierza Wielkiego i momentu przełomowego dla ciągłości dynastii piastowskiej. Utwór przyjmuje formę dialogu dwóch wysokich dostojników kościelnych, którzy – w chłodnej, politycznej kalkulacji – rozważają zamach na władcę.

Punktem wyjścia nie jest bunt przeciw tyranii, lecz paradoks: król okazuje się „zbyt dobry”. Silne, sprawnie zarządzane państwo ogranicza ambicje elit, które dostrzegają w potencjalnym przesileniu historycznym szansę na własną niezależność i przejęcie realnej kontroli nad przyszłością kraju. W tej perspektywie tytułowy „grzech” przestaje być kategorią moralną w sensie religijnym, a staje się kategorią polityczną — grzechem jest skuteczność, stabilność i zamknięcie drogi do gry o władzę.

Miniatura nie rekonstruuje wydarzeń w duchu kronikarskim. Nie jest też tezą historyczną wprost. Autor wykorzystuje formę kameralnego dialogu, by odsłonić mechanizm myślenia elit: chłodną analizę korzyści, kalkulację ryzyka, redefinicję pojęć lojalności i racji stanu. Rozmowa dostojników prowadzi ku decyzji, która w konsekwencji oznacza nie tylko zamach stanu, lecz także symboliczne zakończenie dynastii i otwarcie drogi do nowego układu władzy, w którym postać Jadwigi Andegaweńskiej staje się elementem większej politycznej transakcji.

„Grzech Kazimierza” wpisuje się w nurt współczesnego dramatu historycznego, w którym przeszłość służy jako laboratorium analizy mechanizmów władzy. Utwór stawia pytania o granice lojalności wobec państwa, o to, czy stabilność bywa zagrożeniem dla ambicji elit, oraz czy historia jest wynikiem konieczności, czy starannie zaplanowanej gry interesów.

Forma miniatury scenicznej – skondensowana, dialogowa, pozbawiona zbędnych dekoracji – pozwala skupić się na napięciu ideowym i moralnym. Tekst przeznaczony jest do kameralnej realizacji teatralnej lub czytania performatywnego.