„Ruchy Browna” to kameralna miniatura sceniczna, w której Pani Dyrektor dowiaduje się, że jeden z jej podwładnych prowadził zajęcia o ruchach Browna. W odpowiedzi zarzuca mu ekstremizm, przerysowując naukową tematykę w kontekście kontroli i nadzoru. Utwór ukazuje zderzenie autorytetu instytucji z indywidualną inicjatywą pracownika, łącząc ironię, humor sytuacyjny i subtelną refleksję nad przesadną nadgorliwością w środowisku edukacyjnym. Forma miniatury – krótka, dialogowa i kameralna – pozwala skoncentrować się na jednym konflikcie i jego absurdalnych konsekwencjach.